Ronald Helder en Landgoed Zwanenhof: een plek die mensen samenbrengt

Wat begon met een telefoontje tijdens de coronaperiode, groeide uit tot een missie die zijn leven én deze bijzondere plek voorgoed veranderde. “De aanleiding was niet bepaald leuk,” vertelt Ronald. Het complex stond stil en moest nieuw leven ingeblazen worden. Vanuit zijn ervaring met grote projecten in de zorg werd hij gevraagd eens te komen kijken. Hij kende Zenderen nauwelijks, maar besloot toch te gaan. Wat hij aantrof, verraste hem. “Ik dacht: wat een plek… en waarom voelt dit zo veilig?” Die eerste indruk liet hem niet meer los.

Na jaren door heel Nederland te hebben gereisd voor zijn werk, voelde deze locatie anders. Groter dan alleen een gebouw of terrein. Het voelde als een puzzel waarvan ineens alle stukjes op hun plek vielen: de omvang van het landgoed, de historie als plek van verbinding, én zijn eigen ervaringen in de zorg en het leven. “Alles kwam hier samen. Toen wist ik: als ik ergens wil laten zien dat het anders kan, dan is het hier.”

Meer dan een gebouw

Sindsdien is Landgoed Zwanenhof uitgegroeid tot een plek die zich lastig in één zin laat omschrijven. Het is geen zorginstelling, geen hotel, geen buurthuis en geen evenementenlocatie — maar tegelijk ook een beetje van alles. Juist dat allesomvattende karakter is volgens Ronald de kracht. “Iedereen is hier welkom,” zegt hij. “Het moet een plek zijn voor de mens. Wie dat dan ook is.”

Zo wonen er mensen tijdelijk in een veilige omgeving, helpen bewoners mee in het dagelijks leven op het landgoed en dragen vrijwilligers hun steentje bij. Van onderhoud tot keuken, van tuin tot organisatie: het draait om samen doen. “Het is een levende community,” vertelt Ronald. “Dit is hun huis, en zo behandelen ze het ook.”

Tegelijkertijd staat de deur open voor bezoekers. Voor een kop koffie, een wandeling, een overnachting, een bijeenkomst of een evenement. Van een dichter die hier een bundel presenteert tot een concert in de kapel, van zakelijke bijeenkomsten tot vieringen en festivals: het landgoed biedt ruimte aan allerlei initiatieven. “Van rouw tot trouw,” zoals Ronald het zelf samenvat.

Een landgoed in ontwikkeling

De afgelopen jaren is er hard gewerkt om het terrein verder te ontwikkelen. Zo kreeg Zwanenhof officieel de status van landgoed en wordt er volop geïnvesteerd in natuur en biodiversiteit. Er komt een beleef- en beweegpark, wandelroutes worden uitgebreid en er wordt gewerkt aan een pluktuin, imkerij en nieuwe groene zones. Zelfs dieren die hier eerder verdwenen, krijgen weer een plek.

“Het moet een plek zijn die herstelt,” zegt Ronald. “Voor mensen, maar ook voor natuur.”

Die visie sluit aan bij wat Zwanenhof historisch altijd is geweest: een plek van rust, bezinning en ontmoeting. Veel bezoekers blijken al een herinnering aan het landgoed te hebben. “Zeven van de tien bezoekers hebben ooit iets met Zwanenhof gehad,” vertelt hij. “Als kind, via werk, of gewoon omdat ze hier ooit hebben gewandeld.”

Noaberschap als fundament

Wat Ronald misschien nog wel het belangrijkst vindt, is dat Zwanenhof niet voelt als ‘van hem’. “De sleutel is niet alleen van ons,” zegt hij. “Die delen we met iedereen die iets goeds met deze plek wil doen.” Dat zie je ook terug in de relatie met de buurt. Ronald en zijn vrouw wilden niet bekendstaan als eigenaren, maar als buurtgenoten en dat is gelukt. Initiatieven ontstaan vaak vanzelf, doordat mensen zich betrokken voelen en ideeën aandragen. Bedrijven, scholen, zorgorganisaties en overheden weten de plek inmiddels steeds beter te vinden.

Volgens Ronald laat Zwanenhof zien dat samenleven nog steeds kan. “We leven in een tijd van individualisering en polarisatie. Maar hier zie je dat mensen wél naar elkaar omkijken. Zonder dat je dat hoeft op te leggen. Dat gebeurt gewoon.”

Een onontdekte parel

Toch is Zwanenhof nog lang niet bij iedereen bekend. En dat is precies waarom Ronald het belangrijk vindt dat meer mensen de plek ontdekken. “Iedereen die hier komt, gaat weg met een soort positieve verwondering,” zegt hij. “Ze zeggen: wat is dit toch een bijzondere plek.”

Met het honderdjarig bestaan van het pand in zicht (2027) kijkt hij vooruit. Niet alleen naar een jubileum, maar vooral naar de toekomst van het landgoed. Zijn wens is simpel: dat Zwanenhof blijft bestaan als plek waar generaties lang mensen samenkomen.

“Je wilt toch niet dat zo’n plek verdwijnt,” zegt hij. “We hebben al genoeg mooie dingen verloren. Hier kun je laten zien dat het wél kan: een community bouwen waarin mensen naar elkaar omkijken.” Wie zelf wil ervaren wat hij bedoelt, hoeft volgens Ronald maar één ding te doen: langskomen.

“Voel het zelf,” zegt hij. “De plek doet de rest.” Op de terugweg naar huis geniet ik na van ons gesprek en gaap ik zes keer. Van pure ontspanning. Tijdens dit interview ben ik helemaal tot rust gekomen. Ook ik ben, opnieuw, positief verwonderd over deze bijzondere plek. Misschien is dat wel de enige manier om Zwanenhof echt te begrijpen: stap op de fiets, ga kijken en laat je zelf verrassen.

Dit arikel verscheen in ons Borne Magazine 2026. Nieuwsgierig naar de rest? Haal een Borne Magazine op bij Huis van Borne, Kulturhus of De Koffiekaravaan. Kijk je liever alvast online? Klik dan hier om het Borne Magazine digitaal te lezen!