Een slijter met verhalen
Thom van De Barrique
- Leestijd 6 min
- Gelezen 297 keer
Het is donderdagochtend als ik neerplof op één van de mooie chesterfield stoelen in de whiskeyhoek. Dat kan maar één ding betekenen: ik ben bij Thom van de Barrique op bezoek.
Terwijl we starten met ons interview stapt er iemand binnen die Thom een tijd niet heeft gezien. Och, Jan! Wat goed om je te zien! Koffie? En zelfs na een jaar weet Thom nog precies hoe Jan ’m drinkt. “Beetje suiker toch?” Nog voordat we goed en wel in gesprek zijn gegaan, schuift Jan bij ons aan. Jan was de vaste chauffeur van één van de leveranciers van Thom en hij werd een jaar geleden getroffen door hartfalen. Met een jaar uit de roulatie is het voor de heren hoog tijd om onder het genot van een kop koffie even bij te praten. Geïnteresseerd en betrokken, precies als Thom is.
We gaan even een flink stuk terug in de tijd. Thom, opgegroeid in een ondernemersgezin – zijn vader had een slagerij met slachterij – ging naar de Middelbare Ondernemersschool. ‘Waar je overal een beetje van leert, maar nergens veel’. Hij besloot daarom voor het slijtersvakdiploma te gaan. Zijn docent was Gerrit van Wezel. Een naam die in Borne bij niet iedereen vreemd zal zijn. Van Wezel had zelf een slijterij in Borne en op deze manier maakte Thom ook kennis met Borne. Hij is namelijk geboren in Buurse, maar in 1998 kwam hij deze kant op. Van Wezel leerde hij het vak en ging hij er ook van houden. Wezel stimuleerde hem de vinoloog opleiding te doen en daar heeft hij dan ook veel van geleerd.
1 april 1998 was het dus, toen het wijnvat op het dak werd gehesen en niemand meer om de Barrique heen kon. Dat vat klopte trouwens helemaal bij de naam: een barrique is een klassiek Bordeauxvat. En de naam de Barrique werd ook niet onwillekeurig gekozen. Zo stond hij namelijk lekker hoog in de Gouden Gids.
De eerste jaren: knokken en voetbalgeld
Of het een beetje een romantisch ondernemersverhaal is? Dat helaas niet. Thom zegt het zelf: “De eerste twee jaar had ik beter in Duitsland kunnen blijven werken.” Het was echt wel even aanpoten. De mensen leren kennen. Een vaste klantenkring opbouwen. In die periode leefde hij deels van zijn voetbaltrainersgeld: twee keer trainen per week, zondag voetbal. En overdag de winkel draaien.
Maar juist dat “vanaf nul” had ook iets moois. Als je een bestaande zaak overneemt, vergelijken mensen je altijd met “vroeger”. Thom begon blanco. Geen vergelijkingsmateriaal. Het is wat het is. Jij bent wie je bent en om het dan van de grond te krijgen: daar beleeft hij plezier aan.
Borne: gemoedelijk, loyaal en weinig gezeik
“Borne is echt heel fijn publiek,” zegt hij. Een grote groep gunt de lokale ondernemer ook écht de klandizie. De inwoners zijn hier minder ketengevoelig. En dat past bij Thom. Als ik hem vraag om wat nou echt verhalen of situaties zijn die hem zijn bijgebleven de afgelopen 28 jaar dan is dat Henk Tanke. Een oude man voor wie Thom jarenlang wekelijks een kratje bier bracht. De eerste jaren verdiende hij er misschien twee gulden aan, maar het ging Thom niet om die twee gulden. Henk verhuisde naar ’t Dijkhuis; Thom bleef brengen. Zaterdagavond nog even door de lift, met dat krat. “Ik mocht die man zo graag.” Toen Henk overleed, stond zijn dochter een paar dagen later in de winkel met een enorme bos bloemen. “Mien va is dood… en hij zei: je mut bie de kerel van De Barrique een bos bloemen brengen.” Thom vertelt het met een grote glimlach: daár doet hij het voor.
Verhuizing
Na 22 jaar kwam het kantelpunt. In het relatief krappe pand aan de Azelosestraat blijven ze ompakken. Met continu handel op de stoep, de spullen van de verhuur, de continue stress stelde hij zichzelf de vraag: ga ik dit nog twintig jaar zo doen? Of ga ik verhuizen naar een groter pand? Het pand aan de Dorsmolen stond toen al 5 jaar leeg. Terwijl hij last had van een gescheurde achillespees en in die tijd de scootmobiel z’n grootste vriend was, reed hij meerdere keren langs. Kijken. Prakkiseren. Dromen. En ondanks de haken en ogen zag hij ook ontzettend veel mogelijkheden. Samen met zijn team - Matthijs en Niels werken dan al jaren bij hem – gaan ze de uitdaging aan. Er werd voor een half jaar lang verbouwd, getimmerd, geschilderd en ingericht. Begin 2020 openden ze de deuren van een ruime winkel met drie specialistische afdelingen: gedestilleerd, wijn en speciaalbier. Met die uitbreiding groeide niet alleen de ruimte, maar ook de aandacht voor vakmanschap. Net als zijn oude leermeester Van Wezel investeert Thom daar bewust in. Zijn medewerkers volgen cursussen en leren het vak echt goed, ieder met hun eigen specialiteit.
“Dat vinden zij ook leuk,” zegt Thom, “en voor mij is het minstens zo belangrijk.”
Een slijterij als uitje
Thom noemt het zelf een luxe goed. Een uitje. Even rondneuzen, wat ontdekken, iets proeven. Daarom zet De Barrique samen met Proeflokaal De Delle steeds meer in op proeverijen en beleving. Zo ontdekken nieuwe bezoekers de zaak, terwijl het Thom zelf ook scherp houdt en nieuwe energie geeft. Stilzitten past nu eenmaal niet bij hem.
En als je Thom vraagt wat hij na al die jaren het mooiste vindt, dan begint hij niet over wijn, whisky of speciaalbier. Dan heeft hij het over mensen. Over die koffie aan de toonbank. Over vaste klanten die langskomen voor een praatje. Over vertrouwen. Over Borne. Dus ja: ga er gewoon eens naar binnen. Al is het maar voor “even kijken”. Wedden dat je met een fles én een goed verhaal weer buiten staat?
Dit arikel verscheen in ons Borne Magazine 2026. Nieuwsgierig naar de rest? Haal een Borne Magazine op bij Huis van Borne, Kulturhus of De Koffiekaravaan.





